شخص معتقد ، در عمل نيز معتقد بماند و در انجام دادن تكليفهاى گوناگون شرعى خود دقيق و مواظب باشد ، و براى اداى درست آنها فرصت و توان يابد ، مگر آنكه توفيق خدا دستگير او شود . محرومان و بينوايان چه بسا نتوانند وظايف ابتدايى دينى خود را - از واجب و مستحب و حلال و حرام و طهارت و نجاست - انجام دهند تا چه رسد به بيش از آنها . و اين امر كه فقر و نادارى - يا كمبوددارى - مردمى را از دين و تعهّدات دينى و جريان اسلامى بيرون برد ، و در پايبندى به اسلام و عمل به احكام آن سست كند ، در دنياى معاصر ما ، از عوامل و امورى ديگر نيز مايه مىگيرد و تبليغ مىشود ، پس لازم است كه عالمان آگاه و حاكمان صاحب قدرت و مؤمنان معتقد به سختى نگران باشند و غفلت نورزند ؛ و با كسانى كه به دفاع از حقوق فقيران و مستضعفان پرداخته‌اند همكارى كنند ، و اين گونه تعاليم آل محمّد « ص » را با كوشايى نشر دهند . تذييل مال ، به هر اندازه ، در زندگى گروهى از مردم اهميّت بيشترى پيدا كند ، و نقش آن در بقاى حيات و برخوردارى از مواهب آن و رسيدن به تربيت و كمال ، محسوستر گردد ، حرمت آن و ضرورت رعايت اين « حرمت » ، افزونتر مىشود « 1 » ؛ براى همين بر « حرمت مال يتيم » و لزوم نگاهدارى آن - به صورتى بسيار قاطع - تأكيد شده است * ( وَلا تَقْرَبُوا مالَ الْيَتِيمِ ) * « 2 » . . . ( 1 ) به مال يتيم نزديك مشويد . . . ) . در بارهء اين امر مهم حياتى در جامعهء انسانى ، امام علىّ بن موسى الرّضا « ع » - به نقل فضل بن شاذان نيشابورى - تعليمى عظيم مىدهد ، از اين دست : « . . . و لا له من يقوم عليه و يكفيه ، كقيام والديه ، فإذا أكل

--> « 1 » نيز - فصل 3 ، از اين باب ، بند « أ » ( جلد سوّم ) « 2 » « سورهء اسرا » ( 17 ) : 34 .